IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Camping SUCKS

Ga naar beneden 
AuteurBericht
C.J.
Living
Living
avatar

Aantal berichten : 40
IC Posts : 8
Registratiedatum : 23-10-13
Leeftijd : 23
Woonplaats : Westerhaar

Character sheet
Leeftijd: 23
Chance of Survival: High
Partner:

BerichtOnderwerp: Camping SUCKS   wo okt 23 2013, 09:46

Toen C.J. vanuit huis weg was geraced in zijn auto, had hij geen idee waar hij naartoe moest. Hij besloot dat hij zo snel mogelijk de Highway op moest. Al snel kwam hij erachter dat hij in zijn leven wel eens betere ideeën had gehad. What the fuck, C.J... Natúúrlijk is de Highway overvol... Denk eens ná, vriend, je hebt toch hersenen. Je bent nota bene hoogbegaafd. Had je dit nou niet zien aankomen? C.J. kon zichzelf wel voor de kop slaan.
Hij besloot om te keren. Hij reed tot hij op een rustig plekje aan de rand van zijn woonplaats Fresno aankwam. Hij besloot daar te parkeren en te voet verder te gaan. Het bos in. 'Het is het beste om nu alleen verder te gaan.' dacht C.J. bij zichzelf. 'Al die grote mensenmassa's, die zijn op dit moment allemaal in paniek, daar komt alleen maar chaos van. Dat overleef je niet.' Hij trok het bos in en besloot zich een tijdje gedeisd te houden. Stroomde er eigenlijk ergens een rivier, of een beekje? Hij wist het niet. Hij was niet zo'n kampeerder.
Na een tijdje gelopen te hebben, gaf hij de zoektocht op. Als er al ergens stromend water te vinden was, zou hij het toch niet vinden. Hij besloot zijn 'kamp' op te zetten. Oh God. Hij had er aan gedacht om een tent mee te nemen, dat was al een wonder... Maar het opzetten... 'Ik hoop dat dit de moeilijkste prestatie van de rest van mijn leven wordt...' mompelde hij moedeloos. Hij wist dat dit het makkelijkste zou worden wat hij in de komende periode zou gaan doen.
'Okay... Daar gaan we dan...' Hij ritste de tentzak open en haalde alles eruit. 'Handleiding, waar is de handleiding?' Verwoed zocht hij tussen de half (lees: niet) opgevouwen tentdoeken. Geen handleiding... 'Oh nee.. Oh nee oh nee oh nee!' Dit zou een ramp worden.. Hij ging erbij zitten.
Opeens stond hij met een ruk op en keek om zich heen. Wat was dat?!

OOC: Feel free to post! My baby needs help with his tent
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Olivia
Sergeant
Sergeant
avatar

Aantal berichten : 496
IC Posts : 39
Registratiedatum : 11-10-13
Leeftijd : 24
Woonplaats : Dordrecht

Character sheet
Leeftijd: 19
Chance of Survival: Getting higher everyday. :)
Partner: Last Christmas, I gave you my heart. But the very next day, you gave it away. This year to save me from tears, I'll give it to someone special.

BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   wo okt 23 2013, 11:20

OOC: My baby komt jouw baby redden.

Het was inmiddels een paar dagen geleden, maar haar verdriet was niet gestopt. Huilen deed ze niet meer. Haar buurmeisje zou haar gevraagd hebben of haar tranen op waren, maar Olivia had ingezien dat huilen niets voor haar zou oplossen. In plaats daarvan was ze een heel erg stil meisje geworden. Normaal gesproken praatte ze iedereen het hoofd van het lijf, maar het verlies van de jongen waar ze verliefd op was had haar erg veel gedaan. Nu zat Olivia op een bankje in Safe Haven voor zich uit te staren. Wat moest ze gaan doen? Het was erg stil op het moment. Waar Aron en Grim uithingen, dat wist Olivia niet, en of ze er überhaupt nog waren wist Olivia al helemaal niet. Wat ze wel wist, is dat ze dringend haar hoofd moest luchten. Ondanks dat ze in de buitenlucht zaten, wilde Olivia toch wat andere omgeving om zich heen. Misschien eventjes een stukje lopen, alleen in haar gedachtes verzonken. Ja, dat ging ze nu maar eens meteen doen. Met een sprongetje stond Olivia op en draaide zich nog eventjes om: “Ik ben zo terug, ik maak eventjes een rondje!” In haar oren hoorde ze Aron zijn stem al tetteren dat ze niet onbewapend moest gaan, dus trok ze een mes bij zich en deed het in haar broekzak, op zo’n manier dat ze niet zichzelf zou steken.

En wat deed dat haar goed! Olivia genoot van de bomen om haar heen en eventjes was ze vergeten dat er elke moment een zombie uit de bosjes zou kunnen komen rennen en haar met huid en haar zou kunnen verslinden. Ze genoot teveel van het bos, de geluidjes om haar heen en het zonnetje dat heel zachtjes scheen. Het was heerlijk weer! Dat paste helemaal niet bij de situatie, Olivia was namelijk zelf een regenwolk, maar wat het weer allemaal niet met je humeur kon doen. Toch voelde ze van binnen de pijn van Luke nog wel. Ze miste hem verschrikkelijk, ondanks dat hij al een vriendin had gehad en zij nooit haar plek had kunnen innemen. Olivia was niet goed genoeg, dat was ze nooit geweest en dat moest ze maar accepteren. Bij die gedachte slikte het meisje, haar zelfvertrouwen was weer flink de put ingeduwd. En ze moest op de een of andere manier Trisha op de hoogte brengen. Ondanks dat Olivia er moeite mee zou hebben om haar te zien, moest ze toch weten dat haar vriendje eerst in een zombie was veranderd en vervolgens door zijn hoofd was geschoten, omdat hij van plan was om zijn ‘reisgenootje’ te vermoorden. Olivia zuchtte. Haar goede humeur was in een wolk voor de zon weer verdwenen.

Maar wat was dat? Ergens hoorde Olivia een stem geluiden maken. Het was de stem van een jongen. Nieuwsgierig liep ze wat dichter naar de stem toe en tuurde door de bosjes. Er stond inderdaad een jongen, met een muts op en licht brede schouders. Nogal klungelig stond hij voor een kluwen spullen, wat duidelijk de opzet voor een tent moest zijn. Ze hoorde hem roepen dat het hem niet ging lukken, tenminste, dat nam ze maar aan van zijn kreten. Olivia kon een lach niet onderdrukken en sloeg toen snel haar handen voor haar mond, maar het was te laat. Hij had haar gehoord en ze zag hem om zich heen kijken. Nu was er geen weg meer terug, ze moest zichzelf laten zien anders zou hij voor niets denken dat ze een zombie ofzo was.

“Rustig maar, ik was het” zei Olivia en kwam uit de bosjes tevoorschijn. Onzeker kwam ze op de jongen afgelopen en bukte bij zijn tent neer. “Het zag er zo zielig uit, maar ook grappig omdat het je niet lukte” vertelde Olivia hem geamuseerd en ze glimlachte wat onzeker “Ik wilde je niet uitlachen ofzo” Gauw ging haar blik over zijn lichaam, hij scheen nergens wonden te hebben. Hij was dus geen zombie. Nou had een zombie ook niet kunnen praten ofzo. Olivia pakte wat van zijn spullen en ging aan de slag. De haringen sloeg ze op de juiste plek in de grond, die nog een beetje drassig was van een eerdere regenbui. Ze stak de palen in de grond en hoopte maar dat ze zouden blijven staan. Het doek sloeg ze erover heen en in vijftien minuten had ze een tent voor de jongen opgezet. Opnieuw glimlachte Olivia een beetje onzeker naar hem, ze wist namelijk niet of dit wel de bedoeling was en of hij het wel fijn zou vinden. “Ik ben Olivia” zei ze en deed een stap in zijn richting “Ik liep een beetje rond, totdat ik je stem hoorde. Ben je wel gewapend? Het is namelijk super gevaarlijk om zonder wapens nu rond te lopen, want wat moet je doen als ik een zombie was geweest?” Olivia probeerde niet te klinken als een schooljuffrouw die een kindje op zijn kop gaf dat hij iets fouts had gedaan, maar ze probeerde bezorgd te klinken. Ze wilde niet dat de onbekende jongen ook een zombie zou worden. Olivia klopte eventjes op haar mes, die nog diep in haar broekzak zat en vroeg: “Wie ben jij dan?”
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
C.J.
Living
Living
avatar

Aantal berichten : 40
IC Posts : 8
Registratiedatum : 23-10-13
Leeftijd : 23
Woonplaats : Westerhaar

Character sheet
Leeftijd: 23
Chance of Survival: High
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   wo okt 23 2013, 12:19

'Rustig maar, ik was het.' Een kort, donkerharig meisje verscheen tussen de bosjes. Nou ja, kort... Alles was kort vergeleken met C.J.'s 1 meter 95. Het meisje kwam aarzelend op C.J. en zijn tent aflopen. 'Het zag er zo zielig uit, maar ook grappig omdat het je niet lukte.' C.J. keek haar verbaasd aan. Hij had nog niets kunnen zeggen, omdat hij tot nog geen minuut ervoor ervan verzekerd was dat hij alleen was geweest. 'Ik wilde je niet uitlachen ofzo.' ging het meisje verder. Ze pakte de spullen van zijn tent en begon ermee de tent op te zetten. Als C.J. zijn donkere, borstelige wenkbrauwen nog verder optrok uit verbazing, zouden ze waarschijnlijk ergens bovenin het puntje van zijn muts terecht komen. Hoe doet die meid dat toch zo snel? Binnen een kwartiertje had ze de hele tent zonder handleiding opgezet.

Ondertussen bleef ze maar doorpraten. 'Ik ben Olivia.' zei ze. 'Ik liep een beetje rond, totdat ik je stem hoorde.' Oeps. Was hij echt zo luidruchtig geweest? C.J. had genoeg Resident Evil en The Walking Dead gekeken om te weten dat die smerige, stinkende, vieze, levende, dode krengen op geluid afkwamen. Had hij niet even wat stiller kunnen doen? Maar, aan de andere kant... Als hij stil was geweest, had hij waarschijnlijk nog steeds naast een hoopje onopgezette tentstokken en tentzeilen gezeten. 'Ben je wel gewapend?' ging Olivia verder. 'Het is namelijk super gevaarlijk om zonder wapens nu rond te lopen,' Yeah, no shit... Wacht, C.J., niet zo negatief denken. Ze heeft je wel even gered van een drama met een tent hè! 'Want wat moet je doen als ik een zombie was geweest?' C.J. begon te lachen.
'Geloof me, Olivia, ik ben heel blij dat je geen zombie bent, anders had ik vannacht in de open lucht moeten slapen... Maar, als je wel een zombie was geweest, had ik je hoofd waarschijnlijk doorboord met een tentstok!' Hij rommelde even in zijn tas en haalde een glimmend, zilverkleurig vuurwapen tevoorschijn.
'Ik ben zeker wel bewapend,' vertelde hij. 'GLOCK .45 ACP. Prachtig wapen, ligt lekker in de hand, perfect om mee te beginnen.'

Hij richtte op een boom in de verte, keek even, en liet zijn arm toen weer zakken. 'Ik ga.. sorry, ging... in mijn vrije tijd naar de schietbaan.' legde hij uit. 'Even lekker stoom afblazen, geen verplichtingen. Ik denk dat me dat wel gaat helpen in deze living hell hier...'

Hij voelde zijn maag knorren. 'Ouch, ik heb nu al honger... Hoe laat is het eigenlijk?' Hij keek op zijn horloge. 4 uur 's middags. Hij had alleen nog maar ontbeten. 'Wow, zo laat al.. Time flies when you're having fun...' zei hij sarcastisch. Hij besloot zijn eerste beetje proviand aan te breken. Hij had van alles: blikken soep, potten groenten, brood, Nutella, pindakaas. 'Make your choice.' zei hij tegen Olivia, terwijl hij de zak brood opende om een boterham met pindakaas te smeren.

'Waar kwam je eigenlijk opeens zo sneaky vandaan kruipen?' vroeg hij Olivia met volle mond. 'Ik heb nog helemaal geen mensen gezien hier in het bos, en ik heb ook nog niets gehoord. Ben jij al anderen tegengekomen? En hoeveel van die dode.. levende.. whatever, hoeveel van die krengen heb je al gezien?'
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Olivia
Sergeant
Sergeant
avatar

Aantal berichten : 496
IC Posts : 39
Registratiedatum : 11-10-13
Leeftijd : 24
Woonplaats : Dordrecht

Character sheet
Leeftijd: 19
Chance of Survival: Getting higher everyday. :)
Partner: Last Christmas, I gave you my heart. But the very next day, you gave it away. This year to save me from tears, I'll give it to someone special.

BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   do okt 24 2013, 09:52

Hij had een wapen in de hand en legde uit wat het was. Olivia, die geen verstand had van wapens, fronste haar wenkbrauwen terwijl ze het wapen aandachtig bestudeerde. Al had hij gezegd dat het paarse laserstralen schoot, had ze hem nog geloofd, want het verstand dat Olivia van wapens had was nog minder als de kans dat de zombies snel zouden ophouden met aanvallen en überhaupt bestaan. “Gelukkig dat je bewapend bent” zei ze maar een beetje onnozel en plofte op de grond neer. Olivia bekeek de tent en vond dat ze hem goed had opgezet. Het was stom, want ze wist eigenlijk helemaal niet wat ze gedaan had. Ze had het op gevoel gedaan en dat was gewoon helemaal goed gekomen. Toch vond ze het rot dat ze de jongen over een tijdje alleen moest laten…misschien kon ze hem uitnodigen om mee te gaan naar Safe Haven, als dat tenminste de bedoeling was? Misschien moest ze eerst met Aron en Grim overleggen, maar aan de andere kant, de zombies waren misschien nu wel richting het bos aan het gaan en dan zou hij dood kunnen zijn, terwijl zij aan het overleggen was. En Olivia had nu de verantwoordelijkheid, ze zou niet nog iemand laten sterven zonder dat zij kon helpen.

Hij begon weer te praten en Olivia schrok op uit zijn gedachte. Haar vrolijke lach vulde het plekje waar ze waren, sarcasme kon ze wel waarderen. Eventjes was het alsof er geen zombies in de buurt waren en ze gewoon iemand was tegengekomen die aan het kamperen was. “Dankjewel!” zei ze enthousiast en viste ook een boterham uit de zak. Ze nam een kleintje, zodat hij niet teveel zou hoeven missen. Op haar boterham deed ze Nutella, iets wat ze wel kende, maar op een potje stond ook pindakaas. Dat aten ze niet in Italië. Ze aten eigenlijk alleen Nutella, allerlei soorten worst en een goedje gemaakt van basilicum op hun boterham. Vooral dat laatste vond Olivia heel erg lekker, maar ze had niet het idee dat het in de winkels van de Verenigde Staten te koop was. Toen ze klaar was, nam ze een flinke hap uit haar boterham en toen besefte Olivia eigenlijk wat voor een honger ze had gehad. Binnen een paar grote happen was de boterham verdwenen. Een paar vlekjes van de chocoladepasta zaten op haar mondhoeken, maar dat had ze niet in de gaten.

En toen kwam de vraag die ze eigenlijk wel had verwacht. Of dat er nog meer levenden waren. En of ze al veel zombies gezien had. Olivia slikte eventjes en trok haar benen op, zodat ze alleen naar haar handen hoefde te kijken. “Nou…er zijn wel levenden. Er is een plek hier in het bos dat Safe Haven heet, ik ben daar een vervanger voor als de leiders weg zijn” Een onzeker glimlachje, wat zou hij daarvan vinden? Dat ze er niet geschikt voor zou zijn? “Je zou er ook naar toe moeten gaan, ook al heb ik net je tent opgezet. Dan kan ik hem daar wel opnieuw voor je opzetten, maar het is een stuk veiliger want je hebt een muur om je heen” Olivia keek C.J. aan. “Ik wil je nergens toe dwingen, maar ik zou het mezelf nooit vergeven als je hier vermoord zou worden door zombies terwijl wij daar lekker veilig zitten. Er zijn niet verschrikkelijk veel mensen, dus er zou gewoon plek voor je moeten kunnen zijn…” Toen kwam het stuk over de zombies. Olivia sloeg haar ogen neer, het was niet prettig om het nu te moeten vertellen. “Er zijn er wel redelijk wat. Op de Highway zijn we er een aantal tegen gekomen…” Het gezicht van Luke zag ze duidelijk voor zich, en ze moest echt moeite doen om niet in huilen uit te barsten. “Het is echt vreselijk, C.J. Je denkt dat ze nog wat voelen, maar dat doen ze niet. Het enige waar ze iets om geven is nog eten, want ze voelen de rest niet meer. En je kan niet met ze praten, ze kunnen ook niet praten. En het is gewoon…” Olivia sloeg dicht, ze wilde het er niet meer over hebben. Iets hield haar tegen. Olivia wilde niet zwak overkomen op de jongen, wat moest hij wel niet denken? Moest zij nou een heel kamp leiden als de Aron en Grim ergens anders waren, of misschien wel dood waren? Ze voelde zich verschrikkelijk.

Haar hand streek eventjes langs haar wang en ontdekte een bruinig goedje toen ze haar hand terugtrok. “O God! Ik zit helemaal onder de chocola!” Snel veegde ze het weg en barstte toen in lachen uit. Deze situatie zorgde ervoor dat ze zich iets meer ontspannen voelde. “O, soms ben ik echt een kleuter hoor, in dit soort dingen” Een brede grijns op haar gezicht naar C.J. Hoe een lachbui wel niet je humeur kon beïnvloeden. Maar toen werd haar gezicht weer serieus. “Maar even serieus, neem het alsjeblieft in overweging…mijn aanbod om mee te komen naar Safe Haven. Desnoods zet ik daar je tent nog een keer voor je op of slaap je er net buiten, zodat je naar binnen kan komen als er echt zombies komen, maar het is wel veiliger, veel veiliger dan hier buiten slapen."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
C.J.
Living
Living
avatar

Aantal berichten : 40
IC Posts : 8
Registratiedatum : 23-10-13
Leeftijd : 23
Woonplaats : Westerhaar

Character sheet
Leeftijd: 23
Chance of Survival: High
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   wo okt 30 2013, 06:05

C.J. zag dat Olivia fronsend naar het wapen keek. ‘Gelukkig dat je bewapend bent,’ zei ze, en ze plofte op de grond. Ze keek naar de tent. Toen C.J. haar een boterham aanbood, pakte ze er ook eentje. Ze pakte bewust een kleintje, wat C.J. wel kon waarderen. Ze deed er Nutella op. ‘Hè, ja hoor. Maak m’n lekkerste beleg maar weer op!’ zei C.J. lachend. Hij keek hoe Olivia de boterham gulzig naar binnen werkte. ‘Je mag er nog wel één, hoor!’ zei hij. Hij keek naar haar mondhoeken, waar nog vlekjes chocopasta zaten. Hij zei maar niets, straks zou ze zich nog gaan schamen en zich ongemakkelijk voelen bij hem, en dat was op dit moment wel het laatste wat hij wilde.

Op C.J.’s vraag of er nog meer levenden waren, kreeg hij een verbazingwekkend antwoord. Olivia trok haar benen op en slikte. ‘Nou… er zijn wel levenden. Er is een plekje hier in het bos dat Safe Haven heet, ik ben daar een vervanger voor als de leiders weg zijn.’ Een klein glimlachje verscheen op haar gezicht. ‘Save Haven? Wauw…’ C.J. wist eigenlijk niet wat hij moest zeggen. Hij zou er graag naartoe willen, hij wilde niet op zichzelf in een tentje leven voor de rest van zijn leven, hoe lang of kort dat ook zou zijn. ‘Je zou er ook naar toe moeten gaan, ook al heb ik net je tent opgezet.’ ging Olivia verder. ‘Dan kan ik hem daar wel opnieuw voor je opzetten, maar het is een stuk veiliger, want je hebt een muur om je heen.’ Ze keek C.J. aan. ‘Dan heb je die tent voor niets opgezet!’ zei C.J. ‘Ik wil je nergens toe dwingen, maar ik zou het mezelf nooit vergeven als je hier vermoord zou worden door zombies terwijl wij daar lekker veilig zitten. Er zijn niet verschrikkelijk veel mensen, dus er zou gewoon plek voor je moeten kunnen zijn…’

C.J. aarzelde. Eigenlijk wilde hij niets liever dan naar Safe Haven gaan, maar hij wilde ook niet al te gretig overkomen. Hij zou tenslotte een gast zijn daar. ‘Hoeveel mensen zijn er dan? Is er een mogelijkheid om voor voedsel te zorgen? En kan ik ook helpen met dingen? Want ik wil niet ergens zitten en niets uitvoeren…’

‘Er zijn er wel redelijk wat. Op de Highway zijn we er een aantal tegengekomen.’ C.J. moest even nadenken waar ze het over had. Oh ja, tuurlijk. Dumbass, je zit in een fucking zombie Apocalypse, ze heeft het over de zombies! Hij kon zien dat ze er moeite mee had om erover te praten. Was ze misschien iemand verloren? Een vader, moeder? Broer, zus, of misschien haar vriendje? Hij zag dat ze moeite deed om niet te huilen. In een instinct deed hij een stap naar voren en sloeg een arm om haar heen. Wacht, waarom deed hij dit? Awkwardddd. Snel trok hij zijn arm weer weg. ‘Het is echt vreselijk, C.J.’ ging ze verder. ‘Je denkt dat ze nog wat voelen, maar dat doen ze niet. Het enige waar ze iets om geven is nog eten, want ze voelen de rest niet meer. En je kan niet met ze praten, ze kunnen ook niet praten. En het is gewoon…’ Ze maakte haar zin niet af. C.J. kon zien dat ze het moeilijk had. Zelf had hij tranen in zijn ogen gekregen bij de gedachte aan zijn ouders. Zijn moeder die hij zelf had moeten vermoorden, en zijn vader, die door zijn moeder opgegeten was. ‘Stil maar, Liv. Mag ik je Liv noemen?’ zei C.J. ‘Het is moeilijk, ik weet het. Maar we zullen een manier vinden om ons hier doorheen te slaan. We zullen wel moeten.’

Olivia streek met haar hand langs haar wang en ontdekte de Nutellavlekken op haar gezicht. ‘O God! Ik zit helemaal onder de chocola!’ Ze streek de rest van de Nutella weg en barste in lachen uit. C.J. zag dat ze zich al beter voelde. ‘O, soms ben ik echt een kleuter hoor, in dit soort dingen.’ Met een brede grijns keek ze naar C.J.. Ineens verstrakte haar gezicht en keek ze weer serieus. ‘Maar even serieus, neem het alsjeblieft in overweging… Mijn aanbod om mee te komen naar Safe Haven. Desnoods zet ik daar je tent nog een keer voor je op of slaap je er net buiten, zodat je naar binnen kan komen als er echt zombies komen, maar het is wel veiliger, veel veiliger dan hier buiten slapen.’

C.J. keek haar aan, en al zijn twijfels waren weg. ‘Okay, ik ga met je mee.’ zei hij vastberaden. ‘Maar wel op één voorwaarde!’ Hij keek haar quasi-serieus aan. ‘Ik breek de tent af!’
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Olivia
Sergeant
Sergeant
avatar

Aantal berichten : 496
IC Posts : 39
Registratiedatum : 11-10-13
Leeftijd : 24
Woonplaats : Dordrecht

Character sheet
Leeftijd: 19
Chance of Survival: Getting higher everyday. :)
Partner: Last Christmas, I gave you my heart. But the very next day, you gave it away. This year to save me from tears, I'll give it to someone special.

BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   wo okt 30 2013, 11:20

Olivia had besloten dat ze C.J. heel erg aardig vond. Ze kon goed met hem praten, hij was niet te opdringerig en zorgde ervoor dat ze zich op haar gemak voelde. Eventjes had hij zijn arm om haar heen geslagen en had Olivia’s lichaam zich eventjes verstijfd. Niet omdat ze het niet fijn of niet aardig vond, maar omdat ze gewoon niet gewend was dat iemand haar zomaar aanraakte. Maar sommige mensen waren nou eenmaal wat handtastelijker (op een goede manier!) dan anderen en ze zou er maar aan moeten wennen, zeker als hij mee zou gaan naar Safe Haven. “Natuurlijk mag je me Liv noemen. Ik heb liever dat je me Liv noemt dan Olivia eigenlijk, Liv klinkt schattig” zei Olivia met een glimlachje. Hij had haar gerustgesteld en het was gelukt, Olivia voelde zich wel beter. Het was fijn om er met iemand over te praten die er buiten stond, iemand die het niet had meegemaakt, omdat die er een beter oordeel over had.

C.J. zei dat hij meeging, maar wel op één voorwaarde: dat hij de tent af mocht breken. Een brede glimlach op haar gezicht en haar schattige giechel rolde uit haar mond. “Nou, vooruit dan maar, maar alleen omdat je het zo aardig vraagt” zei ze en keek hem met pretoogjes aan “Ah, echt top dat je meegaat! We moeten het een beetje gezellig maken in Safe Haven, ik denk dat iedereen dat wel een beetje kan gebruiken, na de aanvallen van de zombies. En wees niet bang, er is genoeg te doen daar! Dat is wel een van de voorwaarden als je daar wilt overleven, dat je wel iets meedoet. Maar dat zien we dan wel joh, eerst moeten we er nog naar toe” Olivia stond op en klopte de blaadjes en het vuil van haar kont af, die ze zich aan haar hadden gehecht terwijl ze had gezeten. “Weet je zeker dat ik je niet moet helpen?” vroeg ze geamuseerd “Aangezien je net ook al moeite had met het opzetten van je tent” Olivia hoopte maar dat hij in de gaten had dat ze maar met hem dolden, het was niet erg dat hij er moeite mee had.

“Don’t worry hoor” stelde ze hem gerust “Ik ben nog erger, ik kan niet eens met wapens omgaan. Hoe gaat Olivia zich redden in de bush bush dus de lopende doden?” Sarcastisch rolde ze haar ogen en keek om zich heen. Het viel haar op dat ze veel aan het woord was, misschien vond hij dat wel irritant? “Als je vind dat ik veel praat, moet je het zeggen hoor, als je het irritant vind!” zei Olivia en fronste haar wenkbrauwen “Maar als ik me op m’n gemak voel, dan draai ik af en toe een beetje door”
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
C.J.
Living
Living
avatar

Aantal berichten : 40
IC Posts : 8
Registratiedatum : 23-10-13
Leeftijd : 23
Woonplaats : Westerhaar

Character sheet
Leeftijd: 23
Chance of Survival: High
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   do okt 31 2013, 04:40

'Natuurlijk mag je me Liv noemen. Ik heb liever dat je me Liv noemt dan Olivia eigenlijk, Liv klinkt schattig.' had Olivia gezegd. En schattig, dat ben je. C.J. zei het maar niet hardop, wat moest ze wel niet van hem denken als hij dat deed? Ze kenden elkaar net. 'Gelukkig,' zei C.J. 'Liv is wat makkelijker!'

'Nou, vooruit dan maar, maar alleen omdat je het zo aardig vraagt.' zei Olivia. C.J. keek naar haar. Hij zat met zijn gedachten alweer elders, en was even vergeten dat hij had gezegd dat hij alleen mee zou gaan als hij de tent mocht afbreken. 'Ah, echt top dat je meegaat! We moeten het een beetje gezellig maken in Safe Haven, ik denk dat iedereen dat wel een beetje kan gebruiken, na de aanvallen van de zombies. En wees niet bang, er is genoeg te doen daar! Dat is wel een van de voorwaarden als je daar wilt overleven, dat je wel iets meedoet. Maar dat zien we dan wel joh, eerst moeten we er nog naartoe.' Olivia ratelde maar door, maar C.J. vond het wel prettig. Dan hoefde hij zelf niet zoveel te zeggen. 'Mooi, dan doe ik tenminste ook nog iets. Eigenlijk moest ik me schamen, een meisje dat mijn tent voor me opzet...' zei C.J. terwijl Olivia opstond en het zand en de bladeren van zich afklopte.
'Weet je zeker dat ik je niet moet helpen? Aangezien je net ook al moeite had met het opzetten van je tent.' C.J. keek haar zogenaamd nijdig aan. 'Nou ja zeg, je hoeft het er nou ook weer niet zo in te wrijven...' zei hij met een lach. 'Ik ben gewoon niet zo'n kampeerder, maar ik heb ook weer andere kwaliteiten! Zoals.. eh...' C.J. kon er wel wat opnoemen, maar hij hield er niet van om op te scheppen. 'Laat maar, ik heb géén kwaliteiten.' Of was het vissen naar een complimentje? C.J. mocht haar wel, terwijl hij nooit echt iets had gehad met meisjes. Overbodig, vond hij ze. Maar Olivia was erg, erg aardig. En mooi. Wacht even, wat? Waar ging hij heen met zijn gedachten? Dit was niets voor C.J....

'Don't worry hoor,' zei Olivia. 'Ik ben nog erger, ik kan niet eens met wapens omgaan. Hoe gaat Olivia zich redden in de bush bush dus de lopende doden?' Ze rolde met haar ogen. C.J. barstte in lachen uit. 'Zo erg kan het toch niet zijn? Veiligheid uitzetten, mikken, schieten, headshot!' Hij grinnikte.

'Als je vind dat ik veel praat, moet je het zeggen hoor, als je het irritant vindt!' Olivia fronste haar wenkbrauwen. 'Maar als ik me op m'n gemak voel, dan draaf ik af en toe een beetje door.' C.J. keek even weg en keek Olivia daarna weer aan. 'Ik vind het helemaal niet erg,' zei hij. 'Ik ben zelf niet echt een prater. Normaal gesproken. Nu praat ik veel. Maar dat zal wel door de shock van deze outbreak komen...'

Ook C.J. stond op. Wanneer was hij gaan zitten? Hij wist het niet meer, maar dat gaf niets. Hij liep naar de tent en begon met hem afbreken. Althans, hij probeerde het. 'Hoort het normaal gesproken niet makkelijker te zijn om zo'n ding af te breken dan om hem op te zetten?' riep hij naar Olivia. 'Ik snap er de ballen van... Zou je me toch even willen helpen?' Schoorvoetend keek hij naar Olivia op. 'Wat een kluns ben ik ook... Ik ben blij dat ik jou ben tegengekomen, anders was ik allang een van die lopende dode dingen geweest...' Hij kreeg er een rood hoofd van. 'Vertel eens wat meer over Safe Haven, Liv! Hoeveel mensen zijn daar? En hoe ben jij er terecht gekomen?'

Kraaaak. 'SHIT!' Dat was het tentdoek. C.J. had het uitgeschreeuwd, maar was dat niet net iets te hard geweest? 'Oeps...'
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Horde Zombies
Living Dead
Living Dead
avatar

Aantal berichten : 8
IC Posts : 6
Registratiedatum : 21-10-13
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: ---×---
Chance of Survival: Already died
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   do okt 31 2013, 05:02

De Horde is op dit moment met: 3 ZombieHorde 

Plots een krakend geluid, wat door echode aangezien het bos niet veel geluiden meer doorliet. Alles wat te horen was, kwam met een razend geluid op je af. En zo ook op rondzwervende zombies. Vlakbij was een groepje wezen kamperen toen het virus uitbrak, toen ze werden gebeten veranderden ze, en sindsdien dwaalden ze een beetje rond in het bos. Toen ze een verdwaalde vechtersbaas waren tegengekomen, was de groep verkleind naar drie. Naja, twee en een half, de vechtersbaas had een grote kettingzaag gepakt, en één van de groep doormidden gezaagd. Zijn onderlichaam achterlatend, was deze verder gegaan door zich voort te slepen met zijn armen. Zijn brein was nog intact.

Na het krakende geluid, draaide als in een shock de hoofden van de zombies om, en hun kaken begonnen al te klappen. Puur allemaal uit intuïtie om te eten. Geluid was immers voedsel. De halve zombie kwam als eerst in beweging, en sleepte zichzelf naar de richting van het krakende geluid. Een mannelijke zombie gorgelde eens diep, waardoor er een kwijlplas over zijn kin liep, en bewoog zich ook richting het geluid. De vrouwelijke zombie die een vogeltje had gevangen, schuifelde nu ook mee, terwijl het vogeltje al spartelend verwoede pogingen deed om uit de muil van de zombie te komen. De halve zombie liet een spoor van bloed en stukken ingewanden achter, waar de hele zombies zo nu en dan over uitgleden. Dan klaterden ze op de grond, misvormde een neus of oog, en gingen weer vorlijk verder.

In een moordend tempo waren ze vooruit geschoten, en een minuut na het geluid stonden ze aan de rand van het kleine stukje open plek. Daar zagen ze heerlijk voedsel, bij één of ander plastic huis. Snel begon de actie, ze hadden nu nog voordeel van het verrassingseffect. Eerst renden de voltallige zombies de open plek op, deze sloegen meteen in de richting van de jongen. De halve zombie werd nu eindelijk een beetje het slepen de baas, en sleepte zichzelf in een vrij hoog tempo in de richting van de dame.
Dinner Time!
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Olivia
Sergeant
Sergeant
avatar

Aantal berichten : 496
IC Posts : 39
Registratiedatum : 11-10-13
Leeftijd : 24
Woonplaats : Dordrecht

Character sheet
Leeftijd: 19
Chance of Survival: Getting higher everyday. :)
Partner: Last Christmas, I gave you my heart. But the very next day, you gave it away. This year to save me from tears, I'll give it to someone special.

BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   do okt 31 2013, 10:46

Hij was dus niet zo’n prater, hij gaf het de schuld aan de uitbraak van het virus. Olivia glimlachte, ze vond het toch wel fijn dat ze de spraakzame kant van C.J. uit hem had weten te trekken. Dat kwam omdat ze hem wel mocht. Ze was blij dat ze hem hier had leren kennen en dat hij meeging naar Safe Haven. Maar er waren nu andere dingen om over na te denken, namelijk het afbreken van de tent. Geamuseerd had Olivia eventjes toegekeken hoe hij begon met het afbreken van de tent. “Normaal gesproken zou het inderdaad makkelijker moeten zijn om een tent af te breken dan hem op te bouwen, maar vooruit, ik help je wel eventjes” zei Olivia lachend en hurkte op de grond neer om een paar haringen eruit te trekken. Shit, die had ze best wel ver erin geslagen. Precies op dat moment vroeg hij wat aan haar en wilde ze opstaan om hem antwoord te geven, tot het tentdoek scheurde en hij een verwensing uitschreeuwde. “Oh!” piepte Olivia wanhopig en sloeg haar handen toen voor haar mond. Niet alleen omdat de tentdoek nu kapot was, maar ook omdat er misschien nog wel zombies hier in de buurt liepen.

Angstig keek ze om zich heen, maar er waren nog geen zombies uit de bosjes gesprongen. Opgelucht haalde Olivia adem en liep toen naar C.J. toe. “Je bent helemaal geen kluns gekkie, alleen een beetje onhandig soms” Ze klopte hem op de schouders en sloeg eventjes haar armen om hem heen voor een Olivia knuffel, die zeldzaam waren. Toen bukte ze weer om aan de slag te gaan met de haringen.  “Nou ja, er zijn nog twee anderen, dat zijn Aron en Grim. Ze zijn allebei eind de twintig en hun hebben de leiding in Safe Haven” vertelde Olivia “Ik zit er dan ook nog, maar of ik iets toevoeg…” Weer rolde Olivia weer met haar ogen. “Maar ja, vind je het goed als ik later eventjes vertel over hoe ik er terecht ben gekomen? Je mag het wel weten, maar het is niet echt een prettig verhaal om te vertellen. En dan kan jij ook vertellen hoe jij in deze rotzooi terecht ben gekomen, want jij bent ook niet zomaar hier denk ik zo?”

Rustig stond ze op en draaide ze zich om. Heel snel observeerde de situatie en een gil ontsnapte uit haar keel. Er waren drie zombies hun plekje opgerend: twee gingen er richting C.J. en eentje, zonder benen, sleepte zich in een rap tempo naar haar toe. “O God, niet weer!” riep ze wanhopig uit en trok haar mes. Olivia liep naar de zombie die op haar afkwam en schopte hem recht in zijn gezicht. Het mes stak ze door zijn oog heen en plantte het helemaal naar binnen. Olivia hoopte maar dat ze nu ook zijn hersenen had geraakt, maar dat was van latere zorg. Nu moest ze eerst C.J. gaan helpen, want die zou het veel moeilijker hebben, met twee zombies om zijn aandacht over te verdelen. Gauw liep Olivia naar de tent toe en trok een tentstok uit het tentdoek. Vervolgens rende ze snel naar een van de zombies en spietste de tentstok door zijn lichaam, zodat ze zijn aandacht zou trekken. Wat een gedoe, minstens 8 zombies in een paar dagen. Zodra ze terug waren in Safe Haven zou ze eventjes rustig gaan liggen. Als ze ooit nog terug kwamen….

(Ze vermoordt hem niet om het spannend te houden)
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
C.J.
Living
Living
avatar

Aantal berichten : 40
IC Posts : 8
Registratiedatum : 23-10-13
Leeftijd : 23
Woonplaats : Westerhaar

Character sheet
Leeftijd: 23
Chance of Survival: High
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   di nov 05 2013, 06:59

'Normaal gesproken zou het inderdaad makkelijker moeten zijn om een tent af te breken dan hem op te bouwen, maar vooruit, ik help je wel eventjes.’ zei Olivia lachend. Ze hurkte naast C.J. op de grond en trok een paar haringen de grond uit. Toen het tentdoek scheurde, kwam er een wanhopige ‘Oh!’ uit haar mond gepiept.

Vanaf het moment dat C.J. zijn vloek had uitgeschreeuwd was hij op zijn hoede geweest. Het was niet slim om te schreeuwen, er zouden nog zombies in de buurt kunnen zijn. Meteen stond hij rechtop en haalde zijn Glock achter zijn riem vandaan. Olivia had ook om zich heen gekeken, maar haalde opgelucht adem omdat er nog geen zombie te bekennen was. C.J. was niet zo snel gerustgesteld en bleef op zijn hoede. Olivia was naar hem toegelopen en had hem gerustgesteld. ‘Je bent helemaal geen kluns gekkie, alleen een beetje onhandig soms.’ had ze gezegd. ‘Nou…’ ging C.J. verder. ‘Dit vind ik anders echt wel een actie voor een kluns..’ Olivia klopte hem op z’n schouders en gaf hem een knuffel. C.J. hield niet echt van knuffels, maar hij vond het op de een of andere manier van Olivia niet erg. Ze bukte zich weer en ging verder met haringen uit de grond trekken terwijl ze zei: ‘Nou ja, er zijn nog twee anderen, dat zijn Aron en Grim. Ze zijn allebei eind twintig en hebben de leiding in Safe Haven.’ vertelde Olivia. ‘Ik zit er dan ook nog, maar of ik iets toevoeg…’

C.J., nog steeds op zijn hoede met zijn pistool in zijn hand, stelde haar gerust: ‘Ach, je voegt echt wel iets toe! Je bent harstikke handig! In tegenstelling tot mij…’ mompelde hij. ‘Maar ja, vind je het goed als ik later eventjes vertel over hoe ik er terecht ben gekomen? Je mag het wel weten, maar het is niet echt een prettig verhaal om te vertellen. En dan kan jij ook vertellen hoe jij in deze rotzooi terecht bent gekomen, want jij bent ook niet zomaar hier denk ik zo?’ vertelde Olivia.

C.J. was zijn aandacht voor Olivia alweer verloren, want er waren drie zombies in het oog gekomen aan de rand van het open plekje waar ze stonden. Olivia stond ook op en draaide zich om. Ze gilde toen ze de zombies zag. C.J. verstijfde, maar herstelde zich snel. Dit was waar hij altijd voor naar de schietbaan ging! Twee van de zombies renden richting C.J., terwijl de ander, die zich voortsleepte bij gebrek aan benen, zich naar Olivia bewoog. Het was een ranzig gezicht, de halve zombie. Hij mistte niet alleen zijn benen, maar ook een gedeelte van zijn onderbuik. Tijdens het slepen verloor hij steeds meer ingewanden, die als een soort slakkenspoor achter hem bleven. C.J. keek vol walging, maar herinnerde zich toen dat er twee met een razend tempo zijn kant op kwamen! Hij richtte, schoot en ‘BAM!’. Hij vloekte binnensmonds.  Schouderschot. Hij probeerde het nog een keer. Dit keer was het raak: ‘Headshot!’.

Volgende zombie. Deze was inmiddels te dichtbij om te schieten. Hij keek even naar Olivia, die net een mes in de oogkas van haar zombie had geplant en zijn kant oprende met een tentstok. De tentstok spietste ze door het lichaam van de zombie die steeds sneller C.J.’s kant op kwam. Het hielp: de zombie werd afgeleid. C.J. sprintte naar zijn tas en pakte een mes, maar tegen de tijd dat hij zich omkeerde was de zombie zo dichtbij dat hij schrok en verstijfde. Dit had hij niet verwacht… Uit reflex stak hij het mes op in de buik van de zombie, maar te laat bedacht hij zich dat dit natuurlijk niet zou werken. ‘Shit!’ Wat moest hij nu doen?!

1 zombie vermoord!
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Horde Zombies
Living Dead
Living Dead
avatar

Aantal berichten : 8
IC Posts : 6
Registratiedatum : 21-10-13
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: ---×---
Chance of Survival: Already died
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   di nov 05 2013, 08:47

De Horde is nu met: 3 ZombieHorde 

Tegenstribbelend eten, een steeds vaker voorkomend verschijnsel. Het probleem was alleen wel dat zombies geen besef van vechten hadden. Wat er ook gebeurde, ze bleven alleen pogingen doen tot happen, verder geen gevecht. Tijdens de aanval klonk er een flink schot, en de eerste zombie klapte met een schouder naar achter. Uit zijn schouder gutste een flinke golf bloed, maar het stopte hem zeker niet. Met een nog harder gordelend geluid, rende de zombie nu op de jongen af. Nog een knal, dit maal op het hoofd. De zombie stortte ten aarde, en viel daarbij over een omhoogstaande tak. De tak doorboorde zijn milt, en stak er, met genoeg bloederig weefsel, aan de achterkant weer uit.

De Horde is op dit moment met: 2 ZombieHorde 
De halve zombie was klaar om aan te vallen, zijn mond al open. Klaar om te happen. Maar de vrouw greep een mes, en plante dit met een harde klap in zijn oog. Het oog knapte, en daarmee ook alle adertjes er doorheen. Een gulp bloed vloeide over de hand van de vrouw, maar ze smeet de zombie al weer ver van haar af.
De nog rennende zombie was ondertussen bij de jongen gekomen, te dichtbij om nog neergeschoten te worden. Zijn muil sperde hij al ver open, terwijl de zwart verrotte tanden zichtbaar werden. Toen hij zijn tanden bijna in het lekkere stukje arm had gedrukt, voelde hij een koud en hard ding door zijn schouder steken. Het was een tentstok. De stok begon bij de achterkant van zijn schouder, en eindigde uit zijn borst. Hierdoor werd de zombie afgeleid, en wou zich omdraaien. Maar nog niet omgedraaid of hij voelde weer wat kouds in zijn buik. Een mes dit maal, het mes sneed zijn buik open, en zijn zware maag viel voor zijn voeten op de grond. Deze barstte open, en verrot vlees gleed over het gras van de open plek. De zombie was nu helemaal in de war, maar besloot uiteindelijk toch op de jongen af te gaan. Dat vlees zag er steviger uit. Hij boog voorover, en greep met een staalsterke handgreep de arm vast van de jongen. Klaar om toe te happen.
Ondertussen was de halve zombie weer ten tonele gekomen, de klap van het mes in zijn oog had hij wonder boven wonder overleefd, het mes was nét niet ver genoeg gegaan. Nog een kleine stoot, en de hersenen waren doorboord geweest. Maar met mes en al in zijn oog, had hij zich alweer achter het meisje aangesleept. Hij greep met zijn hand haar enkel vast, en sperde zijn bek om een hap te nemen uit haar kuit.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Olivia
Sergeant
Sergeant
avatar

Aantal berichten : 496
IC Posts : 39
Registratiedatum : 11-10-13
Leeftijd : 24
Woonplaats : Dordrecht

Character sheet
Leeftijd: 19
Chance of Survival: Getting higher everyday. :)
Partner: Last Christmas, I gave you my heart. But the very next day, you gave it away. This year to save me from tears, I'll give it to someone special.

BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   wo nov 06 2013, 10:03

Dit was een regelrechte nachtmerrie, het ging echt niet goed. Waar waren Aron en Grim nou als je ze nodig had? Zij zouden precies geweten hebben wat ze nu zouden moeten doen. Waarom was ze dan ook in vredesnaam in haar eentje buiten Safe Haven gegaan? Vorige keer had dat in een regelrecht bloedbad geëindigd en nu zou dat weer gebeuren, let maar op. Inmiddels lag Olivia op de grond, omdat een van de zombies haar bij haar enkels had vastgepakt en klaar stond om een hap te nemen uit haar kuit. Maar dat liet Olivia echt niet zomaar gebeuren! Ze trapte tegen het hoofd van de zombie en bleef trappen, net zolang tot hij op een veilige afstand was. Hijgend kwam Olivia overeind en keek naar de zombie, maar ze besefte ook dat ze er niet te lang naar zou moeten kijken, want hij zou echt wel weer achter haar aankomen. Fijn, dat had ze nu weer. Een paar meter verderop lag het mes. Als ze daar nou eens bij zou kunnen komen…? Dan zou ze de zombie kunnen uitschakelen.

En toen besefte ze dat ze een enorm voordeel had: zij had benen! En ondanks dat de zombie toch wel redelijk snel vooruit kwam zonder benen, zou hij haar vast en zeker niet bij kunnen houden. Olivia rende een rondje rond de zombie en greep het mes. Toen liep ze weer naar hem toe en stak hem nu meerdere malen met het mes in zijn hoofd, net zolang tot hij op hield met gorgelen en ze zeker wist dat hij dood was. Dit ging weer wat beter. Misschien was het toch maar goed dat ze zoveel met de zombies had geoefend, ze werd er steeds beter in. Olivia had bijna een hele karakterontwikkeling achter de rug! Een paar maanden geleden had ze nog helemaal niet gedacht dat ze zombies in het echt dood zou kunnen maken. Maar veel tijd om haar overwinning te vieren was er niet, want ze zag dat C.J. nog veel problemen had met zijn zombie. Maar Olivia zou hem echt niet alleen laten, ze zou hem helpen, net zoals ze Aron had geholpen toen hij er alleen voorstond met zijn zombie.

Maar hoe ging ze dat doen? En ze herinnerde zich dat ze eerder het mes had geworpen. Misschien kon ze dat nu weer proberen? Op goed geluk gooide Olivia het mes richting de zombie van C.J. en deze raakte hem, met pure toeval, precies in het achterhoofd. Ze keek toe hoe hij neerviel en keek toen naar C.J. Opgelucht haalde ze adem, maar dit was voor korte duur. Er zouden namelijk nog meer zombies op de loer kunnen liggen. Olivia sloeg haar armen om zich heen en sloot even haar ogen. “Dat was echt verschrikkelijk” piepte ze zachtjes en voelde hoe erg ze bibberde van de angst. Olivia probeerde zich een beetje sterk voor te doen tegenover C.J., maar vond zelf dat dit niet heel erg lukte. Zou hij haar uit gaan lachen om haar angst voor zombies? Ze liep naar de spullen van hem en begon ze bij elkaar te zoeken. “Zou je hier alsjeblieft niets over willen zeggen tegenover de anderen? Anders zullen ze ons altijd binnenhouden in Safe Haven en mogen we er niet meer uit…” zei ze, nog steeds een beetje angstig. Het bibberen hield niet op, ze was echt heel bang dat er nog meer zombies waren.

Olivia doodt, op goed geluk en heel toevallig, allebei de zombies.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
C.J.
Living
Living
avatar

Aantal berichten : 40
IC Posts : 8
Registratiedatum : 23-10-13
Leeftijd : 23
Woonplaats : Westerhaar

Character sheet
Leeftijd: 23
Chance of Survival: High
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   ma nov 11 2013, 04:28

De zombie pakte C.J.'s arm stevig vast, klaar om er een hap uit te nemen. C.J. stribbelde tegen, draaide zijn arm precies op zo'n manier dat de zombie er onmogelijk bij kon met zijn klapperende kaken. Uit alle macht zette hij zich tegen, om maar niet gebeten te worden door de zombie. Vanuit zijn ooghoek zag hij Olivia de halve, kruipende, walgelijke zombie meermaals in het hoofd steken, tot ze er zeker van was dat hij dood was. C.J. zuchtte opgelucht, maar wist dat het nog niet voorbij was. Toen Olivia even naar de zombie bleef kijken, begon hij toch lichtelijk in paniek te raken. 'Euh, Liv, a little help here, please!. Olivia keek naar hem en zag dat hij moeite had met de zombie tegenhouden.

Olivia hield het mes vast alsof ze het zou gaan gooien. Op dit moment raakte C.J. echt in paniek. Had ze niet heel eventjes geleden nog verteld dat ze niet met wapens om kon gaan? 'Liv, wat ben je aan het doen?' piepte hij. Toen gooide ze het mes, en C.J. zag zijn leven aan zich voorbij gaan, maar tot zijn grote opluchting raakte het mes niet hem, maar de zombie in het hoofd.

'Was dat nou echt nodig?!' vroeg hij Olivia. 'Ik dacht even dat ik doodging!' Toen sloeg hij om. Olivia had wel net zijn leven gered. 'Sorry,' zei hij. 'Ik was gewoon even terrified! Dankjewel, je hebt mijn leven gered!'
C.J. gooide de zombie van zich af en liep naar Olivia toe. Hij wist niet wat hij moest doen, het was nou niet elke dag dat een meisje zijn leven redde door een mes in het hoofd van een zombie te werpen.
Olivia sloeg haar armen om zich heen en deed haar ogen dicht. 'Dat was echt verschrikkelijk.' zei ze, terwijl ze duidelijk zichtbaar trilde van angst. C.J. sloeg een arm om haar heen. 'Stil maar, Liv, we hebben het gehaald. Je was geweldig!'

'Zou je hier alsjeblieft niets over willen zeggen tegenover de anderen? Anders zullen ze ons altijd binnenhouden in Safe Haven en mogen we er niet meer uit…' zei Olivia. C.J. keek haar verbijsterd aan.
'Niks zeggen?! Je hebt mijn leven gered, en je verwacht dat ik daar niets over zeg? Geloof me, als ik Safe Haven alweer uit ga... als ik er überhaupt in mag van de leiders.. dan durf ik dat niet zonder jou!'

Hij keek om zich heen en toen hij niets aan zag komen, besloot hij dat het tijd was om weg te gaan. Hij haastte zich naar zijn tas en begon zijn uitgepakte spullen weer in te pakken. Even keek hij vertwijfeld naar de tentstok die in de zombie zat. Toen besloot hij dat hij deze toch echt nodig zou hebben als hij niet in de open lucht wilde slapen. Met tegenzin hield hij de zombie tegen met zijn voet en trok de tentstok uit de rug van de zombie. Er bleef een stuk verrot vlees aan hangen. C.J. keek ernaar en kokhalsde. Snel veegde hij de tentstok af aan een neergevallen boomstronk en pakte hem bij de rest van zijn spullen in.

'Laten we gaan, het is hier niet veilig. Ik weet niet of wel nog zo'n aanval zouden kunnen overleven.' Hij pakte het mes uit het achterhoofd van de zombie en gaf het aan Olivia. 'Well, which way to Safe Haven?'
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Olivia
Sergeant
Sergeant
avatar

Aantal berichten : 496
IC Posts : 39
Registratiedatum : 11-10-13
Leeftijd : 24
Woonplaats : Dordrecht

Character sheet
Leeftijd: 19
Chance of Survival: Getting higher everyday. :)
Partner: Last Christmas, I gave you my heart. But the very next day, you gave it away. This year to save me from tears, I'll give it to someone special.

BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   di nov 12 2013, 05:53

Hij had haar heel erg bedankt voor het redden van zijn leven. Olivia stond daar nog even van perplex, had ze echt zijn leven gered? Een leven redden was nou niet echt een van haar dagelijkse bezigheden. Een klein glimlachje ontstond op haar gezicht. “Uhm, graag gedaan, denk ik” zei ze een beetje onzeker. Dat was echt een groot probleem van Olivia aan het worden. Ze moest zich eens over die onzekerheid gaan zetten. Dat was nou eenmaal heel erg moeilijk, maar ze was al negentien jaar! Ze was blij dat ze nog geen werk had gevonden, anders zou iedereen zo over haar heen gaan lopen. Maar dat waren zorgen voor later, nu moesten ze nog maar eventjes kijken of ze veilig bij Safe Haven aan konden komen. De zombies konden overal opduiken en de zombies die ze vandaag had gezien waren voorlopig wel weer eventjes genoeg. Toch kon ze niet beloven dat ze nooit meer uit Safe Haven terug zou gaan, want anders zou ze helemaal gek worden.

“Kom!” zei Olivia enthousiast en liep naar het stuk waar zij net was uitgekomen. Hij had niet kunnen beloven niets over het voorval te vertellen. Olivia zou het niet zo fijn vinden als heel Safe Haven het dadelijk zou weten. “Ja, nou ja, ik ben al een keertje ontsnapt uit Safe Haven zeg maar en toen leek het hun ook niet echt verstandig om mij nog naar buiten te sturen. Nu ben ik weggegaan en is er weer iets gebeurd” Het meisje rolde eventjes met haar ogen en stopte op een gegeven moment met lopen. Ze keek om zich heen. Geen zombies te bekennen. Het mes dat ze bij had hield ze nog stevig vast bij het lemmet. Bij een beweging die niet van haar of C.J. afkomstig zou zijn, zou ze het ding trekken. “Het lijkt af en toe wel of ik ongeluk aantrek, ik weet niet hoe dat bij jou zit, anders zou eht echt mijn schuld zijn dat die zombies op ons afkwamen. Dat was de vorige keer namelijk ook zo” En dat was zo. Doordat zij zomaar op Luke was afgerend waren de andere zombies er ook bijgekomen. Ze zuchtte. Waarom was deze situatie toch zo moeilijk? Waarom kon het virus niet gewoon in één keer verdwijnen? Er waren toch ook nog wetenschappers? Waarom waren hun niet bezig met een remedie tegen het virus.

Olivia herinnerde zich nog dat ze beloofd had te vertellen hoe zij hierin verzeild was geraakt. “Ik weet niet of het iets uitmaakt, maar ik kom hier niet vandaan” begon Olivia “Ik kom uit Italië, uit een heel erg mooi dorpje daar. De jongen waar ik verliefd op was is hier heengegaan, omdat het thuis allemaal niet zo heel erg fijn was. Ik besloot om met hem mee te gaan, want misschien voelde hij ook wel wat voor mij, snap je?” Dat was misschien wel heel erg naïef geweest, maar goed. “Nou ja, en toen stonden we in de file, op weg naar Fresno. Het virus brak op dat moment uit en toen ben ik dit ingevlucht. Daar vond ik Aron en Grim, de leiders van Safe Haven. Ik ben een paar keer op zoek gegaan naar die jongen en uiteindelijk vond ik hem. Daarvoor was ik al aangevallen geweest door zombies en Aron had me toen gered” Olivia slikte eventjes en stopte eventjes met lopen. Het was nog steeds moeilijk om erover te moeten praten. Misschien was het gewoon niet zo slim om te vertellen. Aan de andere kant, praten was natuurlijk wel goed voor je en C.J. leek haar wel een hele aardige jongen, in ieder geval een jongen die je kan vertrouwen. “Nou ja, hij was in ieder geval ook bij die zombies en werd dus aangevallen, helemaal verscheurd. Uiteindelijk viel hij mij aan en heeft Grim hem door zijn kop geschoten. Ik ben toch nog eventjes bij hem gaan zitten en ik vond een briefje in zijn briefzak. Ik weet het, het is heel erg slecht, maar dat briefje heb ik dus gelezen en daarin stond dat ik contact op moest nemen met zijn vriendin, die hij hier had” Hopelijk begreep C.J. zo genoeg, dat hij haar dus helemaal niet leuk had gevonden en haar dus keihard had afgewezen. Ze voelde tranen in haar ogen, maar schudde deze met haar hoofd weg. Ze had genoeg gehuild de afgelopen tijd, daar schoot ze helemaal niets mee op.

“Maar goed, vertel jij eens wat meer. Hoe ben jij hier verzeild geraakt? Hopelijk ben je ook geen mensen kwijtgeraakt?” vroeg Olivia, om het onderwerp ergens anders op te brengen. In de verte zag ze al een vlaggetje van Safe Haven, ze moesten er bijna zijn.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
C.J.
Living
Living
avatar

Aantal berichten : 40
IC Posts : 8
Registratiedatum : 23-10-13
Leeftijd : 23
Woonplaats : Westerhaar

Character sheet
Leeftijd: 23
Chance of Survival: High
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   ma nov 18 2013, 04:13

Met een glimlach zei Olivia: ‘Uhm, graag gedaan, denk ik.’ Het klonk een beetje onzeker. ‘Kom!’ zei ze daarna enthousiast. Ze liep naar het stuk waar ze vandaan was gekomen toen ze C.J. voor het eerst had gehoord.  C.J. pakte zijn spullen bij elkaar en liep achter haar aan. ‘Ja, nou ja, ik ben al een keertje ontsnapt uit Safe Haven, zeg maar, en toen leek het hun ook niet echt verstandig om mij nog naar buiten te sturen. Nu ben ik weggegaan en is er weer iets gebeurd.’ Ze rolde met haar ogen en stopte met lopen om even om zich heen te kijken. C.J. lette niet op en botste bijna tegen haar aan. Olivia zag blijkbaar niets, want ze verteld vrolijk door. ‘Het lijkt af en toe wel of ik ongeluk aantrek, ik weet niet hoe dat bij jou zit, anders zou het echt mijn schuld zijn dat die zombies op ons afkwamen. Dat was de vorige keer namelijk ook zo.’ C.J. keek haar verbijsterd aan. ‘Wat een onzin!’ floepte hij eruit. ‘Sorry, maar hoe kan het nou jouw schuld zijn dat wij aangevallen worden door zombies? Ik was toch degene die het tentdoek liet scheuren en te hard vloekte? Volgens mij zijn ze daar gewoon op af gekomen…’

‘Ik weet niet of het iets uitmaakt, maar ik kom hier niet vandaan,’ ging ze verder. ‘Ik kom uit Italië, uit een heel erg mooi dorpje daar. De jongen waar ik verliefd op was is hier heengegaan, omdat het thuis allemaal niet zo heel erg fijn was. Ik besloot met hem mee te gaan, want misschien voelde hij ook wel wat voor mij, snap je? Nou ja, en toen stonden we in de file, op weg naar Fresno. Het virus brak op dat moment uit en toen ben ik dit ingevlucht. Daar vond ik Aron en Grim, de leiders van Safe Haven. Ik ben een paar keer op zoek gegaan naar die jongen en uiteindelijk vond ik hem. Daarvoor was ik al aangevallen geweest door zombies en Aron had me toen gered.’ Ze slikte hoorbaar en stopte weer met lopen. Instinctief sloeg C.J. zijn arm om haar heen. Alweer. Wat was er toch aan de hand met hem? Hij raakte mensen normaal nooit aan, maar Olivia had iets over zich heen wat het heel makkelijk maakte om met haar om te gaan.

‘Nou ja, hij was in ieder geval ook bij die zombies en werd dus aangevallen, helemaal verscheurd. Uiteindelijk viel hij mij aan en heeft Grim hem door zijn kop geschoten. Ik ben toch eventjes bij hem gaan zitten en ik vond een briefje in zijn briefzak. Ik weet het, het is heel erg slecht, maar dat briefje heb ik dus gelezen en daarin stond dat ik contact op moest nemen met zijn vriendin, die hij hier had.’

C.J.’s mond viel open. Vriendin? ‘Dus… Als ik het goed begrijp, ben je dus helemaal vanuit Italië hierheen gegaan voor een jongen die de ballen niet had om jou te vertellen dat hij hier al een vriendin had? Wat. Een. Eikel…’ Hij kon het maar niet geloven. Toen zag hij de tranen in Olivia’s ogen.  ‘Sorry, zo bedoel ik het niet. Ik bedoel alleen, als hij hier een vriendin had, dan had hij dat tegen jou moeten zeggen voordat je helemaal hierheen ging met hem. Dat lijkt mij het eerlijkste…’

‘Maar goed, vertel jij eens wat meer. Hoe ben jij hier verzeild geraakt? Hopelijk ben je ook geen mensen kwijtgeraakt?’ C.J. kreeg het gevoel dat Olivia deze vraag alleen maar stelde om het gesprek een andere wending te geven, zodat ze niet verder hoefde te praten over die jongen, maar hij kon het haar vergeven. Het was ook een verschrikkelijke streek die hij haar had geleverd, en het was niet zo gek dat zij er niet aan herinnerd wilde worden.

‘Ik was aan het werk in de rechtbank. Ik ben.. nou ja, was dan. Ik was advocaat en ik zat in de rechtszaal een cliënt te verdedigen die opgepakt was door drugsbezit. Hopeloze zaak, hij was op heterdaad betrapt en zou sowieso de bak indraaien. Er was genoeg bewijs. Ik overhoorde de agent die mijn cliënt had betrapt toen ik gekras hoorde. Het klonk een beetje als nagels op een schoolbord, ik krom er van ineen. Daarna hoorde ik geknars en gegrom en ik dacht nog bij mezelf dat er misschien iemand Resident Evil aan het kijken was, je weet wel, die zombiefilm met die slechte special effects?’ Hij keek Olivia even vragend aan, maar ging vrijwel meteen door met zijn verhaal.

‘De deur ging krakend open en zo’n vieze, rottende zombiehand werd zichtbaar, alsof ik in één of andere vieze horrorfilm zat. Het waren er een stuk of negen, en ze bewogen zich snel. Sneller dan je in films ooit ziet. Of zag.. De rechter was de eerste die eraan ging. Dat verbaasde me niets, hij had een buik alsof ie nooit iets anders deed dan bier drinken, pizza’s eten en tv kijken. Ik pakte zijn hamer, want dat was het enige in de buurt wat nog een beetje op een wapen leek, en ik vocht mijn weg naar buiten. Mijn huis is gelukkig bijna naast de rechtbank, dus erg ver hoefde ik niet tot ik thuis was.’ Nu kwam het moeilijkste deel: het deel over zijn ouders.

‘Ik kwam thuis en zag mijn moeder tegen het aanrecht staan, met de rug naar me toe. Ik was zo ontzettend opgelucht. En ik riep haar, maar er was iets aan de manier waarop ze zich omdraaide. Het klopte niet, het was niet mijn moeder. Ze liep met uitgestrekte armen naar me toe, haar gezicht onherkenbaar, half weg geknauwd door die krengen. Ik rende naar de kamer en pakte de pook bij de open haard vandaan. Daarmee heb ik haar vermoord.’ De tranen liepen hem inmiddels over zijn wangen. ‘Ik ben het hele huis doorgerend, op zoek naar mijn vader. Die lag als bloederig hoopje op de grond in hun slaapkamer. Toen besloot ik dat ik er niet kon blijven. Ik heb al mijn spullen ingepakt en wilde de stad uit, maar het verkeer op de Highway stond helemaal vast. Ik ben omgekeerd en wilde hier mijn tent neerzetten, toen jij me vond.’

C.J. stond stil, haalde zijn rugtas van zijn rug en wroette erin. Hij vond wat hij zocht: zijn pakje Chesterfield. Hij haalde er een sigaret uit en stak hem in zijn mond, pakte de aansteker uit zijn broekzak en stak de sigaret aan. Hij vond dat hij er wel een had verdiend…
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Olivia
Sergeant
Sergeant
avatar

Aantal berichten : 496
IC Posts : 39
Registratiedatum : 11-10-13
Leeftijd : 24
Woonplaats : Dordrecht

Character sheet
Leeftijd: 19
Chance of Survival: Getting higher everyday. :)
Partner: Last Christmas, I gave you my heart. But the very next day, you gave it away. This year to save me from tears, I'll give it to someone special.

BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   ma nov 18 2013, 09:18

Hij had zich de hele tijd als een echte gentleman gedragen. Dat vond Olivia leuk. Ze kenden elkaar nog maar net en ze had hem zien veranderen van iemand die een beetje gesloten is naar een lieve, meer open jongen. Misschien was hij dat altijd wel, maar waren er misschien wel dingen gebeurd waardoor hij niet open wilde of durfde zijn. Of het lag aan zijn karakter. Toch vond Olivia het heel erg leuk dat hij zich meer opende in haar nabijheid. Vaak had ze dat effect wel op mensen, dat ze opener werden. Olivia had een vertrouwde uitstraling, dat wist ze, maar ze maakte er gebruik van op een goede manier. Ze vond het geweldig om mensen te kunnen helpen, om hun problemen aan te horen en er voor hen te zijn op momenten dat ze het nodig hadden. Daar kreeg ze vaak niets in dank voor terug, maar ach. Soms was het nodig om offers te maken in het leven en Olivia offerde haar trots op om andere mensen te kunnen helpen. Dat vond ze belangrijker dan haar eigen gewin. Sommige mensen vonden dat naïef, maar dat was de manier van haar om met dingen om te gaan.

Het arm om haar heen slaan, zijn reactie over Luke en zijn bezorgdheid omdat ze ging huilen waren dingen waardoor Olivia zich op haar gemak voelde en het makkelijker vond om met hem te praten. “Hij had het inderdaad wel eventjes kunnen zeggen…” zei Olivia zachtjes en wreef eventjes met haar handen in haar ogen, om de tranen weg te halen. Zogenaamd onverschillig haalde Olivia haar schouders op en keek naar C.J. “Die dingen gaan soms zo weet je…als ik niet hier naar toe had gekomen, was jij hier nu misschien niet meer geweest”grapte ze een beetje onnozel en plukte onzeker aan een paar plukjes van haar haren. “Maar goed, weet je, het doet al minder pijn dan eerst en het is gewoon stom, ik had het ook zelf aan moeten zien komen. Waarschijnlijk had het allemaal toch niet gewerkt”

En dan was er nog een teken dat hij vertrouwde, ook iets wat Olivia heel erg fijn vond: hij begon aan zijn eigen verhaal. Aandachtig luisterde Olivia naar zijn verhaal en schrok heel erg. Hij had het ook niet makkelijk gehad. Ze luisterde naar hoe hij vertelde hoe het begon op zijn werk, in de rechtszaal terwijl hij een cliënt aan het verdedigen was. Het had verschrikkelijk moeten zijn om je eigen moeder te moeten vermoorden! Olivia pakte zijn hand beet terwijl hij aan het vertellen was, om te laten zien dat ze met hem meeleefde en met een frons had ze het verhaal aangehoord. Het klonk als de nachtmerrie van elke zoon of dochter, je eigen ouders dood moeten aantreffen of zelf moeten vermoorden. Olivia zag het voor zich in haar hoofd en beet op haar onderlip. Het had vreselijk voor hem moeten zijn en dan ook nog helemaal alleen moeten zijn! Olivia had precies datzelfde gevoeld toen Luke en zij van elkaar gescheiden werden. Gelukkig was het met haar goed afgelopen en nu zou zij ervoor zorgen dat het goed met C.J. af zou lopen. Dat was wel het minste wat ze voor zijn ouders kon doen!

C.J. bleef eventjes stil staan om een sigaret aan te steken en Olivia liet hem los. Onzeker keek ze hem aan en zag dat hij gehuild had. “O, niet huilen!” piepte Olivia bezorgd en sloeg haar armen weer om hem heen. Zo bleef ze eventjes staan, hopend dat hij haar haren niet zou verschroeien met de as van de sigaret. “Het komt echt allemaal wel goed hoor, echt waar!” zei Olivia toen ze hem losliet en knikte bevestigend. “Want je kan gewoon bij ons komen en als ze je niet binnenlaten, dan dwing ik ze gewoon je binnen te laten. Ik laat je hier echt niet meer rondlopen, niet na wat je hebt meegemaakt. Wat jij nodig hebt is een lekker warm bed en iets warms te drinken en dat is het eerste wat ik ga regelen als je bij Safe Haven aankomt!” Olivia haar wenkbrauwen fronste weer eventjes. “En wat je ouders betreft…ze zouden trots op je zijn dat je het nu zo ver hebt weten te schoppen, echt waar. Je hebt net twee zombies verslagen! Dat is toch hartstikke goed?” Met een onzeker glimlachje probeerde ze hem een beetje op te vrolijken en keek in de verte. Daar zag ze al een van de vlaggen van Safe Haven. “Kom, het is niet ver meer” zei ze toen uiteindelijk en wachtte eventjes tot hij begon met lopen. Ze wilde samen bij Safe Haven aankomen, dan konden ze met Grim en Aron gaan praten. Hij moest en zou daar binnen komen, ook al was dat het laatste wat Olivia deed!


Laatst aangepast door Olivia op ma nov 25 2013, 08:01; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
C.J.
Living
Living
avatar

Aantal berichten : 40
IC Posts : 8
Registratiedatum : 23-10-13
Leeftijd : 23
Woonplaats : Westerhaar

Character sheet
Leeftijd: 23
Chance of Survival: High
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   di nov 19 2013, 07:52

Tijdens C.J.’s verhaal had Olivia zijn hand gepakt. C.J. was verrast, maar het voelde goed. Hij vertrouwde haar, en zij hem blijkbaar ook. Hij was doorgegaan met praten. Olivia hield tijdens zijn hele verhaal C.J.’s hand vast en liet hem pas los toen C.J. zijn sigaret aanstak. Toen ze hem aankeek en zag dat hij had gehuild piepte ze bezorgd dat hij niet moest huilen en sloeg haar armen om hem heen. ‘Ho, pas op mijn sigaret!’ zei C.J., maar hij bleef toch staan. Hij vond het wel fijn, haar armen om hem heen.

‘Het komt echt allemaal wel goed hoor, echt waar!’ zei ze, terwijl ze hem los liet en bevestigend knikte. ‘Want je kan gewoon bij ons komen en als ze je niet binnenlaten, dan dwing ik ze gewoon je binnen te laten. Ik laat je hier echt niet meer rondlopen, niet na wat je hebt meegemaakt. Wat jij nodig hebt is een lekker warm bed en iets warms te drinken en dat is het eerste wat ik ga regelen als je bij Safe Haven aankomt! En wat je ouders betreft… Ze zouden trots op je zijn dat je het nu zo ver hebt weten te schoppen, echt waar. Je hebt net twee zombies verslagen! Dat is toch harstikke goed?’

C.J. lachte. ‘Volgens mij ben jij degene die er twee vermoord heeft! Ik maar één. Dus eigenlijk heb jij het nog verder geschopt dan ik!’ Hij was opgelucht dat Olivia zo haar best deed om hem op te vrolijken. Hij voelde zich op zijn gemak bij haar, had een klik met haar. Hij had nog nooit een meisje ontmoet waarbij hij zich op zijn gemak voelde, Olivia moest de eerste zijn. En hij kende haar nog niet eens een volle dag! Hij wist geen idee wie ze was, hoe oud ze was!

Olivia onderbrak zijn gedachten. ‘Kom, het is niet ver meer.’ zei ze en ze wachtte even tot C.J. begon met lopen. Hij liep verder, plotseling een beetje zenuwachtig. Wat zou er gebeuren als ze eenmaal bij Safe Haven waren? Wat nu als Aron en Grim hem niet zouden accepteren, niet zouden willen dat hij ook binnen kwam? Hoe moest hij dan verder? Hij dacht niet dat hij het in zijn eentje zou redden. Niet dat hij niet sterk was, de zombies niet aan kon, maar omdat hij niet eenzaam kon zijn. Hij was niet gewend om voor zichzelf te zorgen, alleen te zijn. Hij had altijd nog bij zijn ouders gewoond, ook al had hij dan een baan.

‘Liv?’ Hij wilde haar iets vragen, hij wilde het gesprek op gang houden. Maar hij wist niet precies hoe… Hij wist niet meer wat hij moest zeggen, moest vragen, maar toch wilde hij met Olivia blijven praten. Dus zei hij haar naam maar op een vragende toon, hopend dat hem nog iets te binnen zou schieten op het moment dat ze antwoordde.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Olivia
Sergeant
Sergeant
avatar

Aantal berichten : 496
IC Posts : 39
Registratiedatum : 11-10-13
Leeftijd : 24
Woonplaats : Dordrecht

Character sheet
Leeftijd: 19
Chance of Survival: Getting higher everyday. :)
Partner: Last Christmas, I gave you my heart. But the very next day, you gave it away. This year to save me from tears, I'll give it to someone special.

BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   ma nov 25 2013, 08:46

Olivia merkte dat hij wat stiller was geworden, maar dat nam ze hem absoluut niet kwalijk. Waarschijnlijk zou het voor hem voelen alsof hij een examen moest afleggen, alsof hij zichzelf moest bewijzen. Technisch gezien was dat ook zo. Grim en Aron zouden hem heus wel binnenlaten, maar dat zou niet van zelf gaan. Maar Olivia zou hem heus wel steunen, dat was het minste wat ze voor hem zou kunnen doen. Waarschijnlijk zou haar oordeel niet zo heel erg veel uitmaken in het oordeel van Grim en Aron, maar ze zou sowieso een goed woordje voor hem doen. Dat verdiende hij. Sommige mensen verdiende het gewoon niet om in hun eentje rond te lopen, zeker sociale mensen zoals C.J. niet. Die verdiende gewoon mensen om zich heen. Olivia wist anders zeker dat hij zich rot zou gaan voelen en dat wilde ze absoluut niet. Desnoods zou hij een tentje voor Safe Haven opzetten: ze moest en zou ervoor zorgen dat hij gewoon bij hen kon blijven. Aan de andere kant, ze hadden ook mensen nodig, dus Aron en Grim zouden vast niet moeilijk doen.

Op het moment dat Olivia naar de deur naar Safe Haven liep, hoorde ze hem haar naam zeggen. Ongerust draaide Olivia zich om, bang dat er misschien nog meer zombies kwamen. Maar het was C.J., die erg onzeker keek. “Awh…” piepte Olivia en liep naar hem toe. Ze aaide hem over zijn arm, liefjes bedoeld. “Niet bang zijn” zei Olivia fronsend en keek hem aan. Ze vond het schattig als hij een beetje onzeker keek. Hij was niet als alle andere jongens en dat zag je ook wel, dat vond Olivia leuk. Ze zouden wel gek zijn als ze hem niet zouden toelaten in Safe Haven! Olivia draaide zich weer naar de deur toe en slikte eventjes. Waarom was zij nu opeens zo zenuwachtig?


Dit topic speelt zich verder af in Safe Haven!
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Camping SUCKS   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Camping SUCKS
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
DeathWalker :: Algemeen :: Archief-
Ga naar: