IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 + this cruel fairy tale...

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Teddy
Living
Living
avatar

Aantal berichten : 43
IC Posts : 1
Registratiedatum : 22-10-13
Leeftijd : 27
Woonplaats : in a hole in the ground...

Character sheet
Leeftijd: 16 jaar
Chance of Survival: Average
Partner: The reason I like you? Because it's you. Just you.

BerichtOnderwerp: + this cruel fairy tale...   vr okt 25 2013, 07:16

De maan was al nauwelijks meer zichtbaar, een gekleurde hemel door de opkomende zon in het oosten. Echter vielen lange schaduwen over het olifantenpad en was van licht nog weinig weten. De wind ruiste zachtjes, doch continuerend door de bomen. Het geritsel van bladeren was het orkest, de achtergrondmuziek die Teddy’s huidige situatie vergezelde. Lichte passen deden de reeds gevallen herfstbladeren van plek verplaatsen, maar het geluid was als op stil. Tijd had Teddy geleerd om zijn tred zo geruisloos als mogelijk te houden, tenware hij wou dat de monsters hem zouden horen.  Nochtans was het welhaast onmogelijk zijn ademhaling onder controle te houden. Een half uur rennen deed dat met een mens, of deze nu in fitte conditie was of niet. De brandende wond bij Teddy’s linkerzij, net gelegen boven zijn heup, was een factor die zijn verzwaarde ademhaling alleen maar voedde. Een sporadische astmatische piep weerklonk bij tijd en wijle door zijn ademhaling heen. Teddy realiseerde dat hij lichtelijk aan het panikeren was,  echter kon hij niet, durfde hij niet te stoppen om op adem te komen. Uiteraard had hij de zombie een pijl door zijn hoofd weten te schieten om vervolgens zich zo snel mogelijk uit de voeten te maken. Echter wist je het maar nooit en zelfs met een half uur voorsprong stroomde adrenaline en angst alsnog als drugs door zijn bloed. Teddy wist dat hij binnenkort moest halt houden. Zijn snelheid was aanzienlijk omlaag gegaan in vergelijking met een kwartier geleden en hij kon niet echt zeggen dat de pijn in zijn zij er in het bijzonder minder op werd. Anderzijds had Teddy momenteel nauwelijks bewustzijn van waar hij zich precies bevond. En dat kon, was Teddy van mening, potentieel gevaarlijk zijn, mocht hij besluiten te stoppen en uit te rusten. Dus hij bleef rennen en rennen en rennen.

Enige tijd verstreek naarmate de zon ietwat hoger kroop en het licht zich langzaam maar zeker zich tussen de bomen had gewurmd. Het olifantenpad was al enige tijd een struinpad geworden, toen Teddy tegen een voor hem bekende bosweg aanliep. Hij wist dat deze weg uiteindelijk uitliep op the Safe Haven, de plek die momenteel zijn bestemming vormde. Hij vertraagde zijn pas naar een lichte jog, niet comfortabel genoeg door enkel de bekendheid van omgeving om écht rustig te lopen. Pas toen de weg breder en duidelijker werd had Teddy het in zich om te stoppen. Zijn hand stond in zijn zij op zijn wond en zijn gezicht was vertrokken in pijn. Toen hij zijn hand wegtrok kon hij met het licht wat nu goed door de bomen scheen zien dat zijn hand onder het bloed zat. Althans, tenminste het merendeel van zijn vingers. Hij wierp een blik naar zijn zij, en hoewel hij niet kon zien of hij bloedde, zijn kleding was daar te donker voor, kon Teddy toch de donkerdere plek goed onderscheiden. Teddy was niet een om bang te zijn voor bloed, toch voelde hij zich net dat beetje lichthoofdig, maar Teddy wijdde dat aan het lichte bloedverlies, wat niet eens zo onlogisch was.

Hij leunt zijn hand en daarmee zijn gewicht tegen een nabije boom aan en probeert zijn ademhaling rustiger te krijgen. Hij kan het zweet op zijn voorhoofd voelen en hij weet zeker dat zijn haren als een vogelnest zitten. Een jaar geleden had hij zich nooit in zulke situatie gewaand en had hij zich waarschijnlijk enorm geschaamd voor zijn huidige uiterlijk. Teddy kon zich de laatste keer niet herinneren dat hij bij de kapper was geweest. Of de laatste keer op school. Of een pretpark. Of thuis. Bij deze gedachten springen tranen in Teddy’s ogen. Thuis. Hoe hij thuis miste.  Teddy schudde zijn hoofd lichtjes heen en weer, de gedachten naast hem neerleggend. Een traan rolt over zijn wang, maar Teddy is snel deze weg te vegen, op deze manier onwetend het bloed dat aan zijn handen zat op zijn gezicht gesmeerd. Een zachte zucht verlaat zijn lippen, alvorens Teddy zich van de boom wegdrukt en begint te lopen, hand in zijn zij. Hij had nog geen drie passen gezet voor hij zich realiseert dat nee, de pijn en vermoeidheid waren te groot om nog een stap te verzetten. Met wat moeite haalt Teddy zijn kruisboog van zijn rug, de pijn in zijn zij stekend bij deze beweging, hetgeen Teddy zachtjes doet jammeren en kreunen. Hij blaast enkele keren snel door zijn tanden heen, waarna hij zijn rug tegen een van de bomen aanleunt en zich zo naar de grond laat zakken. Hij laat zijn hoofd achterover tegen de boom aan vallen en slaakt een zachte zucht. Het zou wel goed komen. Even wat langer rusten kon geen kwaad, toch?  Hij duurde niet lang alvorens zijn vraag op de proef werd gesteld en hij geritsel, een ander geritsel als van de wind, even verderop hoorde. Zo snel als zijn lichaam het toestaat grijpt Teddy een pijl uit de koker aan zijn heup en spant hij deze op de kruisboog die hij nu van de grond optilt. Hij richt het ding op waar het geluid vandaan leek te komen terwijl hij hoopte dat hij het niet hoefde te gebruiken.

movie theater
"I'm afraid I’ll be a book that no one reads. Music that no one Listens to anymore. I’m afraid I’ll be abandoned like a movie playing in an empty theater.''
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jonathan
Living
Living
avatar

Aantal berichten : 125
IC Posts : 18
Registratiedatum : 25-10-13
Woonplaats : Narnia 8D

Character sheet
Leeftijd: 26 Years
Chance of Survival:
Partner: Even gutter rats have more manners than you just displayed.

BerichtOnderwerp: Re: + this cruel fairy tale...   ma okt 28 2013, 05:35

I FELL IN LOVE AT THE SEASIDE I HANDLED MY CHARM WITH TIME AND SLEIGHT OF HAND


In deze tijd was het niet meer veilig om lang op dezelfde plaats te blijven, zelfs al had je een veilige plaats, de kans dat het mis zou lopen was groot. Of zo redeneerde de man toch. Niets was volledig veilig, wat ze je ook zeiden. Het beste was om gewoon in beweging te blijven. Iets anders kon je niet doen. Nu ook, de man was bezig met het inpakken van enkele spullen en dan vooral eten en drinken. Hij had maar één rugzak maar het was voldoende voor de enkele spullen die hij had. Kleding of zo nam hij niet mee. Het gewicht zou je alleen maar doen vertragen en het had geen nut. Het zou enkel maar extra last zijn. Nog een laatste blik wierp hij op de ruimten vooraleer hij zich omdraaide. De rugzak hing hij weer rond zijn schouder en nadat hij naar buiten was gegaan sloot hij de deur achter zich. Buiten was het net hetzelfde als binnen. Stil en leeg. Auto’s die langs de kant van de weg stonden geparkeerd.

Na een tijd had de man zijn eerste bestemming weten te bereiken. Het bos, één van de veiligste plekken tot hiertoe. Er was daar nog niet zoveel dood te vinden, die bevonden zich tot nu toe nog steeds in de grotere steden waar er veel meer voedsel te vinden was, en als het aan Jonathan lag, mocht het ook zo ook nog even blijven. Dat was ook de reden dat hij zich door het bos zou verplaatsen, om de Walkers te ontlopen. Na nog een laatste blik op de ‘bewoonde’ wereld te richting ging hij het bos in. De takken en bladeren onder zijn voeten kraakte haast bij iedere stap die dat hij zetten. Het was niet iets waar dat de man veel aan kon doen. Hij deed zijn best om zo geluidloos te bewegen, maar goed lukte het hem niet. Ha wel, niemand kon zich volledig geluidloos door een bos begeven. Het lag niet aan hem. Na een hele tijd zag hij in de verte een teken van leven, of toch soort van. Het was niet duidelijk maar het zag eruit als iemand die op de grond zat. Of het levend was of niet, dat was vanaf die afstand niet te zien. Zijn hand had de man op het zwaard gelegd dat rond zijn middel gebonden was. Al vaker had Jonathan overwogen een vuurwapen te nemen, maar telkens gooide hij dat idee weer weg. Zolang er geen geluidsdemper op zat was het niet handig in gebruik. Het maakte teveel lawaai en je zou zomaar aandacht krijgen die je liever niet hebt. Geluid is het element dat ze aantrekt, en een pistool maakt nu eenmaal veel lawaai. De man was al dichterbij gewandeld en de andere had hem gehoord. Een kruisboog werd meteen getrokken wat aantoonde dat wie er ook zat niet dood was. Nog niet. ‘Ho mate, gaan we nu ook al wapens op de levende richten?’ Zijn handen hield hij omhoog, of toch in ieder geval zijn hand en zijn arm waar ooit een hand had gezeten. Zijn blik was op de jongen gericht die tegen de boom zat. Het was nog maar een kind, en zeker verschillende jaren jonger dan hem. Bij het zien van de conditie waarin hij verkeerde haalde hij een wenkbrauw op. De jongen zag er niet goed uit, verre van goed. Op het gezicht waren de tekenen van vermoeidheid te zien en van pijn. Zaken die hij de laatste dagen al vaker gezien had. Nog steeds had hij zijn armen in de lucht, gewoon voor de zekerheid. De pijl die klaar lag op de kruisboog zag hij liever op het wapen dan ergens in zijn lichaam. ‘Je ziet er niet zo goed uit. Hulp nodig?’ Wat kon Jonathan anders doen dan hulp aanbieden? Hij kon moeilijk weg wandelen en doen alsof er niet gebeurt was. Hij kon dat natuurlijk wel doen, maar dat type was hij nu ook weer niet. Langs de andere kant, moest de jongen gebeten zijn, dan was er niets dat hij eraan kon doen. Enkel hem misschien uit zijn leiden verlossen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
+ this cruel fairy tale...
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
DeathWalker :: California :: Forest :: The Forest-
Ga naar: