IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Could use some help with those walkers (open)

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Katherine
Living
Living
avatar

Aantal berichten : 18
IC Posts : 1
Registratiedatum : 14-11-13
Leeftijd : 21
Woonplaats : Boehh :3

Character sheet
Leeftijd: 21
Chance of Survival:
Partner: I don't need somewhan to care for in those times, we will all die anyway

BerichtOnderwerp: Could use some help with those walkers (open)   zo nov 17 2013, 08:29

Katherine






Zachtjes beet Katherine op de binnenkant van haar lip terwijl ze naar buiten staarde met haar voorhoofd tegen het autoraam aan. Haar blik stond leeg maar in haar hoofd gingen allemaal ideetjes rond, ideetjes om te ontsnappen. Ze voelde hoe de politie agent genaamd John haar aankeek vanuit  bestuurdersplek maar ze liet niets merken. Ze bleef ijskoud naar buiten kijken. “Finally you get what you deserve, Kate.” Sprak hij met een vals grinnikende stem. De manier waarop hij haar naam uitsprak was gewoonweg duivels. Niet zo heel gek als je wist waarom hij haar zo graag naar de gevangenis wilde sturen. Nu liet Katherine langzaam haar gezicht emotieloos naar de man glijden die alweer op de weg lette. “And this time you won’t escape.” Zei hij er nog vuil achteraan. Katherine priemde haar ogen boos in de rug van de man waarnaar ze kort grinnikte bij de gedachte aan zijn gezicht als dat haar wel lukte. Hij leek het gegrinnik alleen niet te horen en begon verder te praten. “Damn, I’ve been waiting for this so long and finally you’re going to jail.” Ging hij verder met praten. Langzaam gleed nu Katherine haar blik naar het pistool dat John in zijn riem gestoken had. “Today is the best day of my life.” Sprak hij lachend met puur genot. Kate zuchtte diep en leunde achterover waarnaar ze ook al snel weer rechtop ging zitten omdat ze anders haar handen plette die geboeid zaten. John keek nu ook weer achter zich om te zien wat Katherine uitspookte en kort keek Katherine hem in de ogen aan. Hij grinnikte hard wanneer hij haar aankeek maar stopte gelijk wanneer hij het geschrokken gezicht van Katherine zag langs de stoel naar de weg keek. Hij draaide zich gelijk om en keek net zoals Katherine recht in twee wit beslagen ogen van een verminkte vrouw die wel dood leek te zijn. De remmen gierden als gillende keukenmeiden maar het was al te laat om te rennen, ze klapten zo tegen het rare gedaante aan dat een vrouw was, met de nadruk op ‘was’. Ze voelde hoe haar hart in haar keel klopte en keek geschrokken naar het wezenloze lichaam van de verminkte vrouw die voor de auto op de weg lag. Die was zo een paar meters naar voren geslingerd door de klap. John stapte gelijk uit en zelf maakte ze ook een beweging maar door de handboeien kon ze niet zoveel. Wat onhandig kroop Katherine meer naar het midden van de achterbank en keek ze vol verbazing naar John die neerhurkte bij de vrouw. Nu viel Katherine haar blik op het sleuteltje van haar handboeien die van John zijn riem gevallen moest zijn, en dat was net even iets belangerijker. Ze boog zichzelf naar voren en wist het sleuteltje te pakken met haar tanden. Ze probeerde haar hoofd boven haar hand te krijgen en liet daarnaar het sleuteltje los die zoals het moest in haar hand viel. ”Yes” Zei ze zacht en begon met haar hand te prutsen om met het sleuteltje de handboeien los te maken. Wanneer dit haar lukte keek ze weer vliegensvlug naar de weg en zag nu de vrouw met haar hoofd omhoog schieten en zo de politieagent in zijn schouder bijten. Groot werden haar ogen van schrik en snel maakte ze zich uit de auto. Da vrouw zat gewoon John op te eten! Snel begon Katherine naar de zombie toe te rennen en gaf haar een flinke trap tegen het hoofd. Kort bleek Katherine naar de vrouw wanneer ze zich behoedzaam bukte om het pistool van John te stelen, die had hij toch niet meer nodig, hij zag er aardig dood uit. Ineens hoorde ze allemaal geluiden van achteren en zag zo nog meer van die rare verminkte mensen aangekomen. Met geschrokken ogen keek ze naar de steeds dichterbij komende zombies…

Rustig opende Katherine haar ogen en keek ze omhoog tegen de bewolkte lucht. Ze zuchtte kort en ging rechtop zitten. Ze rekte zich een keer goed uit wanneer ze om haar heen keek over de auto’s heen. Even kort beet ze op haar lip wanneer auto’s ook het enige was wat ze zag. Ze zette zichzelf in de kleermakers zit en haalde haar pistool tussen haar riem en haar broek weg. Ze keek even hoeveel kogels er nog in zaten en schudde daarbij kort haar hoofd. Er zaten nog enkel 2 kogels in. Ze stopte de pistool terug bij haar riem in en pakte haar tas op om vervolgens van de woonwagen te klimmen. Beneden trok ze de deur van de woonwagen open en klom ze naar binnen. Wanneer ze de woonwagen had ontdekt  lagen er twee oude dode mensen in die ze naar buiten had moeten slepen. Het was geen makkelijk klusje geweest aangezien de het oude koppel nogal zwaar was geweest en Katherine niet de sterkte was. Nu had ze de woonwagen geëigend, het enige nadeel was alleen dat die niet kon rijden doordat het vast zat tussen twee andere auto’s en de motor telkens niet aansloeg. Ze ging het kleine wc’tje binnen en trok het kastje boven de wasbak open om daar haar tas in te proppen. Nadat ze haar tas veilig had gesteld – al was die natuurlijk niet veilig voor andere overlevende die dachten dat er in deze woonwagen nog wat te vinden viel – wandelde ze naar buiten en keek ze in het rond. Ze deed de woonwagen op slot en begon tussen de auto’s door te wandelen, handig dat ze de sleutel had kunnen vinden van de woonwagen. Het was rustig op de weg, ze had nog geen enkele loper gezien dus tijd genoeg om op zoek te gaan naar kogels of andere wapens. Niet elke auto werd doorzocht, alleen de auto’s die er interessant uitzagen en waarvan ze dacht dat ze er misschien wel een wapen kon vinden. In de verte zag ze nu een busje staan van een techniek bedrijf en deze trok haar aandacht heel erg. Ze deed een poging de achterbak open te krijgen maar deze zat op slot. Kort zuchtte ze en keek ze in het rond. Achter het busje stond een auto met de deuren open en waaruit de personen waarschijnlijk waren gevlucht. Ze kroop erin en vond een heel mooi gereedschap dat ook makkelijk als wapen gebruikt kon worden maar natuurlijk ook om die deur open te maken. Ze pakte het stuk ijzer dat een breekijzer werd genoemd en kroop de auto uit nadat ze nog even rond keek naar andere interessante dingen. Ze ging voor de achterbak staan van het busje en nam het breekijzer zo vast dat ze ermee kon slaan waarbij ze flink grijnsde. Ze gaf het slot een paar rake klappen waarnaar het slot brak en de deuren opensloegen. Een lach kwam op het gezicht te staan van Katherine en ze kroop het busje in om in de bakken te kijken. Zelf had ze niet doorgehad dat het openbreken van het slot enorm veel lawaai had gemaakt en voordat ze ook maar in de bakken kon kijken hoorde ze het gegorgel van een zombie. Snel draaide ze zich om en schoot ze met haar rug tegen de bakken aan. Ze zombie klom maakte een beweging om haar voet te pakken maar snel trok Katherine haar voet terug. Ze griste nu naar het breekijzer dat naast haar lag en zwaaide deze naar de zombie zijn hoofd toe waarbij ze zijn schedel insloeg. Met een vertrokken gezicht keek ze naar het lelijke ding die nu een groot gat in zijn kop had zitten. Ze wachtte even en draaide zich daarnaar om om in de bakken te kijken. Het enige wat ze daar nog in vond wat als wapen gebruikt kon worden was een bijl en een schep. Deze twee pakte ze uit de bakken en het breekijzer nam ze ook mee aangezien die ook er goed was als wapen. Ze sprong nu weer het busje uit en keek goed om haar heen of er nog een zombie in zicht was die op het geluid afgekomen was. Ook keek ze nog even om het hoekje van het busje en daar zag ze 5 walkers op het busje aflopen. Ze keek kort naar haar pistool en besloot toen het op het lopen te zetten. Ze voelde zich energiek genoeg om te rennen en ze zou toch sneller zijn dan die sukkelige zombies. Maar toen bedacht ze dat ze een bijl en een schep bij zich had en dat dat niet erg makkelijke rennen zou worden. Die zou ze anders later wel ophalen, nu nam ze alleen het breekijzer mee. Ze gooide nu de schep samen met de bijl ver weg de andere kant op van waarnaar ze moest rennen en zoals ze verwachtte liepen de zombies er gelijk naar toe. Gelijk begon Katherine te rennen en ze probeerde zo stil mogelijk te rennen. Af en toe keek ze achterom maar de zombies hadden haar niet door. Maar opeens kwamen er van voren ook een paar zombies aan, een stuk of vier. Ze draaide zich nu om en sprong achter een dikke jeep. ”Shit,” Zei ze zacht. Ze hoorde het gegorgel van de zombies dichterbij komen en nam het breekijzer goed vast om mee te kunnen slaan moeten ze komen. Ze keek kort door het raam heen en zag dat ze recht op de jeep afrenden waarnaar ook Katherine weer begon te rennen. Ze keek kort achterom en zag de 4 zombies achter haar aan rennen. Ze wilde haar pistool pakken maar dan zouden er nog wel eens meer zombies bij kunnen komen, ze was er inmiddels al wel achter dat ze op geluid afkwamen. Nu zag ze daar al eindelijk de woonwagen staan waar ze haar thuis op had gemaakt en begon wat meer vaart te maken. Zo snel ze kon stak ze de sleutel erin en klom ze de woonwagen. Met een harde klap sloot ze die ook weer en met trillende handen probeerde ze de deur weer op slot te doen. De zombies waren inmiddels ook al aangekomen bij de woonwagen en deden alles om naar binnen te komen. Het was een deur die naar binnen toe open ging en de vier zombies samen die tegen de deur aan stonden te drukken kregen het telkens bijna voorelkaar om binnen te komen. Met al haar kracht probeerde ze de deur dicht te houden maar makkelijk was het niet in je eentje tegenover vier zombies…

Kleding:
 
Pistool:
 




|Words: 1739 |Tag: x |Notes: open |

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.isola.actieforum.com
Eduard
Living
Living
avatar

Aantal berichten : 3
IC Posts : 1
Registratiedatum : 15-10-13

BerichtOnderwerp: Re: Could use some help with those walkers (open)   wo nov 20 2013, 07:18

Zelf de grootste leek kon je vertellen dat de persoon die niet ver daarvandaan over de snelweg liep, een militair was. En elke militair kon je vertellen dat diezelfde persoon er een in hart en nieren was. Dat was te zien aan zijn zelfverzekerde manier van lopen, de manier waarop hij zijn geweer vasthield, zodat de kolf zijn nek beschermde, zijn heen en weer schietende ogen, die elke millimeter terrein afspeurden op zoek naar een spoortje van de laatste (nieuwe) vijand van het Amerikaanse leger. En als je het dan nog steeds niet doorhad, dan kon je het ook nog zien aan zijn kledij.

Een broek en hemd in een zwart-grijs-wit camouflagepatroon, dito kogelvrije vest en helm. Aan zijn rechterheup zijn pistool in bijhorende holster en in zijn handen zijn de M16A4 incluis de bajonet. In de overige zakken die te zien waren, zat munitie. Veel had hij niet meer, al lag er wel veel slecht te worden op de lijken van zijn kameraden. Maar die munitie had hij niet kunnen nemen. Hij had het er toen zelf amper heelhuids van af gebracht. Net zoals de anderen. En elke keer daarop dat er iemand stierf, waren er zo veel zombies dat ze met geen mogelijkheid het gerief van de dode konden nemen of hem op z'n minst konden begraven. Nee, daarvoor hadden ze nooit tijd gehad. En dat zou hij dat flauwe aftreksel van wat ooit mensen geweest waren met alle plezier betaald zetten.

En daar kreeg hij al snel alle kans toe. Luide klappen weerklonken. Ijzer tegen ijzer. Dat waren geen zombies. Misschien dat er toch nog iemand was die hij zou kunnen helpen. Misschien kon hij ervoor zorgen dat hij zijn orders toch een klein beetje zou kunnen opvolgen. Want orders of niet, overmacht of niet. Hij had de leiding gehad in Fresno. En het was zijn schuld dat de stad was gevallen. Zo simpel was het.

Maar misschien dat hij nu iets kon terugdoen. In harde looppas liep Eduard op het geluid af. Ver was het niet, hij kon enkele zombies zien lopen. Dat was een goed teken. Als ze liepen, hadden ze nog niemand gepakt. En als ze dat wel al hadden gedaan, was er op zijn minst nog een iemand in leven. En dat was genoeg motivatie om hem nog een tandje te laten bijsteken en er nog wat extra snelheid uit te persen. En plots weer een klap. Een portier dat dichtsloeg. En maar enkele seconden later bleven ook de zombies staan. Voor een auto. Vier waren het er. Alle vier uit alle macht aan het duwen, schoppen en slaan tegen de deuren. Maar voorlopig hield hij het.

Drie. Drie waren er nog over nadat Eduards bajonet voor de eerste keer neerkwam. Eentje viel neer op de grond. Heel even kon je dwars door een dun gat de grond zien, voordat dat gat werd opgevuld door een vieze brij. Dat had hij al lang geleerd. Bij een zombie moest je op het hoofd mikken. Hersens beschadigt? Zombie dood. Al de rest had geen enkel nut. Helaas.

Nummer twee stierf een gelijkaardige dood, alleen had Eduard de dikte van het zombie hoofd wat onderschat waardoor hij niet alleen diens hoofd doorboorde, maar ook de achterliggende autoruit. Niet dat hij daar veel aandacht aan besteedde. Meteen trok hij zijn geweer terug en richtte zich op nummer drie, duidelijk de slimste van de bende daar hij doorhad dat er tweede persoon op het toneel was verschenen. Maar ook nummer vier had dit door. En beiden zagen ze Eduard als een gemakkelijker slachtoffer dan de persoon in de auto. Bliksemsnel flitste zijn geweer naar het hoofd van zombie numero drie en de bajonet maakte ook hier een mooi gleufje in.

Zombie vier, ooit een oude man met een nors gezicht, sprong naar voren, nog net op tijd tegengehouden door zijn (extra) dode collega die nog altijd aan de bajonet hing. En blijkbaar had deze (extra) dode collega een extra harde schedel, want de bajonet wilde er maar niet uit. Dan was er nog maar een optie. PANG. Het geweerschot klonk over de hele snelweg, terwijl de kogel uit de kop van de extra dode zombie in het hoofd van de nu even dode zombie vloog. Tien seconden waren verstreken sinds Eduard was toegekomen. En elke zombie in een enorme straal wist dat hij hier was.

Snel draaide hij zich naar de auto, waar hij een bruinharig meisje zag zitten. Haar vuile kledij zouden vast geen uitzondering zijn in deze nieuwe wereld. "Snel!" zei hij, terwijl hij het portier openrukte. "We moeten hier weg!" Zijn linkerhand stak hij uitnodigend uit, terwijl hij in zijn rechterhand het nu eindelijk vrije geweer hield. Aan de loop en de bajonet hing een vieze, donkerrode drek.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
Could use some help with those walkers (open)
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Damn umbrella.. {OPEN}
» Woud spreuken opzoeken.
» Naptime~[Open]
» Linn's Setjes {{Open!}}
» | Open || So why care for these petty obsessions? |

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
DeathWalker :: California :: The Highway-
Ga naar: